PENNENSTREKEN OP HET AVONDLICHT

POEZELIG
ZACHTE POOTJES
MET SCHERPE NAGELS
KRASSEN IN MIJN HOOFD
KATER

ik mag het niet
je lippen strelen
maar ze zijn me lief
zó lief.....

hoe ze vurig 
hartstocht blussen
letterstromen vangen
tot één liefdeswoord
de dans ontspringt
strakke lijnen
in je wangen
laten krullen
tango's zwieren
als je liedjes zingt
hoe ze klemmend
schreeuwen binnensluiten
om wat pijnlijk
in je lichaam woedt
voor elk afscheid
lieflijk tuiten
in verzwijgen
hoe het verder moet

meer nog dan lief
zó lief.....

als vannacht
je lippen stilte spreken
woorden niet genoeg zijn
of teveel
dan zal ik ze zachtjes
even strelen
éven maar
heel onverwacht

en als altijd
zul je zeggen
dat het kriebelt

en je lacht

hoe dapper jij
op kousenvoetjes
door het leven struint
of even stilstaat
om te bukken
ach, kon ik net als jij
de dag nog plukken
de wereld met mijn ogen
laten stralen
hoeveel zachter
dan een veer
zou dan een voetstap zijn
en hoe lichtvoetig
de verhalen
als ik grenzeloos
mijn reizen
nog kon kiezen

ik wilde nooit
het kind in mij verliezen
maar de sporen
die ik achterliet
passen allang niet meer