Flitsend (on)genoegen
op een cadans van kilometers asfalt
voert ze de blower naar zijn hoogste stand
ze ziet zijn handen strak het stuur omklemmen
als ze heel onverwacht in zachte berm belandt
ze tart met lust de flitspaalmaniakken
terwijl haar duivelin zijn staal bestuurt
en pompend remt ze op de hoogste punten
tot hij geen enkele drempel meer verduurt
tot barstens toe zal zij de tank weer vullen
zijn motor kookt het stomend heet genot
terwijl zijn benen, zwaar geschokt, zich strekken
berust het gaspedaal neerbuigend in zijn lot
Mijn conifeer Leylandii
Ik heb hem vaak vervloekt, mijn conifeer Leylandii
zijn twintig meter wanhoop nooit ontzien
hij kon me toch niet aan, die conifeer Leylandii
ach, hooguit als het stormde dan misschien
Dan pestte hij me terug, mijn conifeer Leylandii
en smeet zijn bruine afval op mijn kruin
maar ik schudde minachtend, voor conifeer Leylandii
de uitgedroogde rotzooi in de tuin
En toen, toen moest hij om, mijn conifeer Leylandii
het lijkt raar, maar dat ging me aan het hart
want al een week of drie had conifeer Leylandii
mijn mening over hem danig verward
Diep in het donkergroen van conifeer Leylandii
huisde in die tijd een prachtig merelpaar
na een fikse vrijpartij onder conifeer Leylandii
koos hij met zorg die boom speciaal voor haar
Ze vlogen af en aan, en conifeer Leylandii
verborg met liefde wekenlang hun nest
Ma zorgde voor de kleintjes in conifeer Leylandii
en Pa die deed het eten en de rest
Vaak zat hij in de top van conifeer Leylandii
floot voor de boom een droevig afscheidslied
ik kreeg zowaar begrip voor conifeer Leylandii
en voelde met hem mee in zijn verdriet
Zo werd ik dus geveld door conifeer Leylandii
en door zijn bondgenoten in zijn kruin
de overwinning werd een feit voor conifeer Leylandii
hij lacht me nóg steeds uit daar in mijn tuin
Uitgeslapen
Een vingertje streelt langs m'n wang
en zonder mededogen
belandt een plakkend natte zoen
op slaperige ogen
Ik hou ze stiekem even dicht
hoor hem opzichtig zuchten
want zijn geduld raakt heel gauw op
als ik probeer te vluchten
'Kijk nou mam, wat ik voor jou gemaakt heb! Mama, kijk nou; een vogelnestje!' 'Da's heel mooi jongen, zet het maar even op mijn nachtkastje.'
Hij huppelt alweer van de trap
mijn zoon, die altijd blij
de wereld tot een wonder maakt
en dat speciaal voor mij
Door hem zijn alle dagen feest
met duizend luchtballonnen
en vriendjes en vriendinnetjes
die hij zelf heeft verzonnen
Loom draai ik me om en zie in mijn ooghoek
de grote, glazen asbak van beneden staan.
en daarin, keurig rond gerangschikt,
allemaal kleine bruine draadjes.
Zijn creativiteit laat trots
een glimlachje ontwaken
hoe knap dat hij van niks zoiets
aandoenlijk moois kan maken
Zoals hij ook mijn tuin bewerkt
tot een heerlijk pretboeket
of lieve miertjes kunstjes leert
langs de spijlen van zijn bed
Wacht even, kleine bruine draadjes,
waar heeft hij die in hemelsnaam vandaan?
Ik had toch nergens bruine draadjes liggen?
Klaarwakker zit ik plots rechtop
daar gaat mijn luie morgen
in twee, drie sprongen van de trap
zijn creatie baart me zorgen
Daar zit hij zoet voor de TV
op tafel nog de rest
van wat hij kunstig heeft verwerkt
tot asbakvogelnest
'Dag schat, nog bedankt voor je vogelnestje.
Waar had je die mooie draadjes eigenlijk gevonden?'
Glunderend wijst hij met zijn kleine vingertje naar boven.
En dan ontwaar ik tot mijn schrik
het bungelend gedrocht
de lampenkap, die ik pas nog
voor veel geld had gekocht
Mijn schatje heeft het ding voor mij
- ik denk nog; 'mens, verman je!'-
vakkundig met een schaar ontdaan
van al haar mooie franje!
Afgedroogd
met een vloek
valt het kopje uit zijn hand
druppelt bloed op witte stukken
hij mompelt iets van; 'scherpe rand'
en; 'doe het lekker zelf voortaan!'
zij kan -gemeen-
haar hoongelach niet onderdrukken
'ik help nóóit meer!'
en zijn ogen spugen vuur
strafschop voor haar leedvermaak
zo gaat het dagelijks, ieder uur
zo lang al als ze samenzijn
hij moppert steeds
en zij schiet elke keer weer raak
'kóffie?', vraagt ze
-stiekem grinnikend- aan hem
hij knikt te gulzig in haar ogen
de kleine kwinkslag in haar stem
houdt hem niet op zijn hoede
hij valt te snel
voor zoveel schijnbaar mededogen
grommend nog
veegt hij de scherven bij elkaar
streelt dan gedwee haar grijze haren
ze reageert op dit gebaar;
-hoewel het haar toch even raakt-
'je dacht toch niet
dat er nog héle kopjes waren?' 
Dichtend luwde ik stormen in mijn hoofd, afstand nemend, verwerkend tot emotieloos. 
