PENNENSTREKEN OP HET AVONDLICHT

Balancerend

Zwaar zijn de uren die zij niet verwachtte
als er een felle storm naar binnen jaagt
die haar met stil verdriet en angst belaagt
en haar ontmenst in pijnlijke gedachten

Licht zijn de uren die de bronnen vangen
van elke gouden zon die zich vertoont
alsof ze in een zonnehemel woont
een paradijs van tomeloos verlangen

Maar hoe de meeste uren ook verstrijken
nog in het oude jaar ontluikt haar lach
als een ontmoediging voor elke slag
waarbij de weersgesteldheid zwaar zal blijken

Ze bidt zich paradijselijke uren
en laaft zich aan de warmte en het licht
zodat de prille lach op haar gezicht
voortaan de felle stormen kan verduren

Dat nieuwe jaar voelt zij zich heel bijzonder
alsof er niets is dat haar rust verstoort
tikken de uren ongemerkt voort
en vindt ze evenwicht als in een wonder

© Anne M. Hoogveld | 15-12-2008 | 22:16 | Link | Reacties (0)

Gedeelde smart

En hij...

Hij draagt de waanzin
gegijzeld door het lot
en witte woedevuisten
slaan ravijnen in zijn hart
en muren steeds kapot

En zij...

Zij sterft de doodsangst
gegeseld met het leed
en rood omrande ogen
huilen zeeën in haar hoofd
waar ze geen kust voor weet

Maar God...

Hij ziet het lijden
en draagt met hen het kruis
en lopend over water
sjouwt Hij stenen naar ze toe
en bouwt een sterker huis

© Anne M. Hoogveld | 15-12-2008 | 20:52 | Link | Reacties (0)

Vragen

God heeft geen antwoord
op de honderdduizend vragen
en dan is er de stilte
waarin de pijn ondraaglijk wordt
en in een bodemloze put
de tranen worden uitgestort

God heeft geen antwoord
op de honderdduizend vragen
er is alleen de stilte
waarin de wond de ziel verscheurt
en tot een diep en ernstig zwart
het hart in wanhoop wordt gekleurd

God heeft geen antwoord
op de honderdduizend vragen
hij slaat alleen in stilte
zijn armen troostend om ons heen
want in het diepst van ons verdriet
laat hij ons nooit zomaar alleen

Zoek niet het antwoord
op die honderdduizend vragen
elk sterven heeft een reden
zelfs als de dood zo zinloos lijkt
ons aards bestaan is slechts de weg
naar een prachtig, eeuwig hemelrijk

© Anne M. Hoogveld | 19-10-2008 | 00:19 | Link | Reacties (0)

Lijdend leven

Een mens blijft
heel z'n leven onvolmaakt
hoezeer hij ook
blijft zoeken in dat leven
hem wordt altijd te weinig tijd gegeven
voor hij tot bovenmenselijk geraakt

Zo lijdt een mens
soms meer dan hij laat zien
en huilt hij harder
dan zijn tranen stromen
want op de vragen die er in hem komen
vindt hij geen antwoord meer misschien

En in zijn onmacht
sluit hij dan zijn ogen
voor al hetgeen
waar hij geen grip op heeft
zodat hij schijnbaar rustig verder leeft
met voor zichzelf geen mededogen

En zo gevangen
in dat hulpeloze zwijgen
draagt hij zijn leed
naar waar vergeving wacht
want hoe hij ook zijn taak als mens volbracht
van God zal hij vergeving krijgen

© Anne M. Hoogveld | 18-10-2008 | 11:00 | Link | Reacties (0)